bladspiegel

En toen was ik jou in de Raad van Alle Wezens.
Jouw wortels trokken me diep in de aarde, ik sprak en stond met jou,
door weer en wind, in zon- en maanlicht, heel andere tijden.
We raakten verstrengeld. Dat bleef.

Het is moeilijk in schaarste te denken in een tuin van overvloed.
De zee van mogelijkheden is hier onstuimiger dan angst voor tekort.
Wat een welkom medicijn in deze tijd.

Ze toont dat hij niet bang hoeft te zijn om te vallen.
Stilvallen is niet vallen.
Hij kàn nòg trager.
Gewoon, de voeten op de grond.